De vakantie is al weer even voorbij. En wat heb ik weer genoten.
Wat ik misschien wel het mooiste vind aan reizen met een camper, zijn de gesprekken die ontstaan.
Niet alleen het gebruikelijke: “Hallo, hoe is het?” en “Hoe lang ben je al onderweg?” Maar gesprekken die verder gaan. Waarom ben je hier? Waar ben je naar op zoek? Wat houdt je bezig? Waar droom je van? Niet ieder gesprek gaat meteen de diepte in. Maar soms gebeurt het vanzelf. En eerlijk gezegd: bij iedereen speelt er wel iets.
Juist tijdens een vakantie ontstaat de ruimte om daar eens rustig over na te denken. Geen agenda die vol zit, geen telefoon die voortdurend vraagt om aandacht en even geen dagelijkse verplichtingen. Gewoon tijd om te kijken naar jezelf. Naar wat je doet. Naar wat je wilt. En vooral naar de vraag: is dit nog steeds wat ik wil? En als je dan ook nog aanschuift bij vrienden die dwars door je heen kijken, wordt het helemaal lastig om te blijven ontkennen dat er dingen spelen.
De gesprekken die ik de afgelopen weken heb gevoerd, hadden opvallend vaak hetzelfde onderwerp: de balans tussen werk en privé. De één werkt het hele jaar hard en kijkt reikhalzend uit naar die paar weken vakantie. De ander heeft het helemaal omgedraaid en reist vrijwel het hele jaar door Europa. Woont in een camper en werkt af en toe wat als de bankrekening daar aanleiding toe geeft. Allemaal maken we onze eigen keuzes en misschien is dat wel het mooiste: er is geen goed of fout. Wat voor de één geweldig werkt, kan voor een ander helemaal niet passen.
Maar al die verhalen zetten mij wel opnieuw aan het denken. Over een beslissing die al langer onderweg was. Mijn vakantie heeft mij uiteindelijk het laatste zetje gegeven om een vraag die eigenlijk al sinds mijn burn-out speelde en op de Olavsleden in 2024 werd aangewakkerd, nu ook daadwerkelijk om te zetten in een besluit. Steeds meer ben ik bezig met vragen als:
– Wat wil ik eigenlijk?
– Hoe wil ik mijn leven inrichten?
– Waar krijg ik energie van?
– Wat wil ik nog doen?
– En hoeveel van mijn tijd wil ik nog besteden aan werken?
Eigenlijk wist ik het antwoord al. Maar soms weet je iets diep van binnen en heb je tijd nodig om het echt toe te laten. Om erover te praten. Om verschillende kanten te bekijken. Om twijfels te onderzoeken. En uiteindelijk om de knoop door te hakken. Goede gesprekken met vrienden in Noorwegen waren een bijna laatste zet en uiteindelijk heb ik die knoop doorgehakt in Buvika. Aan een prachtig meer, Olav in het bos, een strandje en een boothuis.
Ik heb daar, aan het strand turend over het water, besloten om mijn bedrijf te verkopen. Een enorme beslissing. Na ruim 25 jaar ondernemen, verantwoordelijkheid, zorgen, mooie momenten, moeilijke momenten, successen, tegenslagen en vooral heel veel herinneringen, ga ik een compleet nieuwe fase tegemoet. En natuurlijk komen daarmee meteen de volgende vragen.
– Want wat als het afgerond is?
– Wat ga ik dan doen?
– Wat wil ik nog?
– Wie ben ik zonder mijn bedrijf?
Misschien zijn dat wel de spannendste vragen die ik mezelf in lange tijd heb gesteld. Maar gek genoeg voelt het vooral goed. Want misschien gaat het helemaal niet om het vinden van een nieuw antwoord. Misschien gaat het er eerst om dat ik ruimte maak om het antwoord te laten ontstaan.
Eerst afscheid nemen van een groot deel van mijn werkende leven. Daarna ontdekken wat er op mijn pad komt.
En wie weet waar dat pad mij brengt. Eén ding weet ik inmiddels wel, ik heb geen haast meer om het antwoord te vinden. Ik wil eerst gaan lopen. Letterlijk én figuurlijk. Op weg naar een nieuwe fase.
Op weg naar nieuwe uitdagingen.
En misschien vooral… op weg naar mezelf.
Van het gebaande pad af.
Niet opnieuw beginnen, wel anders verder.
