Ken je dat?
Dat je eigenlijk net weer opgeladen bent. Je bent terug van vakantie, hebt mooie dingen meegemaakt, nieuwe mensen ontmoet, veel gelachen en genoten. Je zou denken: de batterij zit weer vol. Maar toch…
Een pijntje hier. Een ongemakkelijk gevoel daar. Een gesprek dat blijft hangen. Een gedachte die ineens weer boven komt drijven. En voor je het weet voelt het alsof alles pijn doet. Alsof alles te veel is. Alsof je batterij alweer leeg is, terwijl je zelf het gevoel hebt dat je hem nog maar net hebt opgeladen.
Misschien herken je het. Dat je hoofd zegt: kom op, niet zeuren. Het gaat toch goed? Terwijl iets in je binnenste zegt: ho, wacht eens even…
De afgelopen tijd heb ik steeds meer geleerd dat opladen niet hetzelfde is als rust nemen. Je kunt een paar weken weggaan, wandelen, reizen, genieten en nieuwe energie opdoen. Maar daarmee verdwijnen niet automatisch de dingen die al langer aan je trekken.
Soms neem je ze gewoon mee. In je rugzak. In je camper. In je hoofd. En misschien is dat helemaal niet erg. Misschien is dat juist een uitnodiging om niet meteen door te gaan. Om even stil te staan bij dat ongemakkelijke gevoel. Niet wegduwen, niet oplossen, maar gewoon luisteren.
Want soms vertelt dat gevoel je iets wat je hoofd al een tijdje probeert te negeren. En dus zit ik hier. Lekker een paar uur gewandeld, een glaasje fris binnen hand bereik. Maar ook met een pijntje, een hoofd vol gedachten en een batterij die alweer verdacht snel leeg lijkt te lopen.
Misschien moet ik hem niet opnieuw opladen.
Misschien moet ik eerst eens kijken waarom hij zo snel leegloopt.