Het is vreemd. Van de ene op de andere dag zit ik thuis en hoeft er ineens niet zoveel meer. Er hoeft niet meer gewerkt te worden, niet meer nagedacht te worden over uitdagingen, ontwikkelingen of allerlei andere zaken die bij het runnen van een bedrijf horen. Na bijna veertig jaar werken is er ineens rust. Echte rust.
En eerlijk gezegd: dat is best wennen.
Jarenlang stond mijn hoofd vrijwel altijd aan. Er was altijd wel iets om over na te denken, iets om te regelen of een uitdaging die aandacht vroeg. Zelfs als ik niet aan het werk was, speelde het bedrijf op de achtergrond vaak gewoon door in mijn gedachten. En nu is die dagelijkse druk er niet meer. Er is ruimte, er is tijd en er hoeft niets.
Toch blijkt het niet zo eenvoudig om daar meteen van te genieten. Er valt een stilte waar ik aan moet wennen. Mijn hoofd staat niet zomaar stil. Oude patronen en gedachten steken regelmatig de kop op. Automatisch ben ik geneigd om vooruit te denken, dingen te regelen en bezig te zijn met wat er allemaal nog moet gebeuren. Maar dat hoeft niet meer. Of beter gezegd: het mag anders.
Mijn lichaam en hoofd zijn jarenlang gewend geweest aan een bepaalde druk. Altijd bezig zijn, altijd vooruitkijken en altijd verantwoordelijkheid dragen. Dat verander je niet zomaar in een dag of een week. Ik moet mezelf er regelmatig aan herinneren dat het nu anders mag. Dat ik rustig aan mag doen. Dat ik overdag best eens op de bank kan zitten met een boek, of liever nog, lekker in de hangmat kan hangen en de tijd aan me voorbij kan laten gaan. Zonder schuldgevoel. Zonder het idee dat ik eigenlijk iets nuttigs zou moeten doen. Want misschien is dat wel een van de grootste uitdagingen: leren dat rust niet iets is wat je eerst moet verdienen.
Wat komt er op mijn pad?
Betekent dit dat ik de rest van mijn jaren stil ga zitten? Absoluut niet. Daar moet ik eerlijk gezegd niet aan denken.
Er zijn mogelijkheden genoeg. Ik kijk rustig om me heen en probeer te ontdekken wat bij deze nieuwe fase past. Maar ik merk ook dat mijn behoeften veranderd zijn. Ik hoef niet meer zo nodig grote uitdagingen aan te gaan, een bedrijf op te bouwen of voortdurend ergens naartoe te werken.
Wat ik wel zoek, is nuttige inspanning. Er zijn voor anderen. Iets kunnen betekenen. Mijn ervaring inzetten op een manier die voldoening geeft, zonder dat alles meteen weer een verplichting wordt.
Misschien ligt daar wel de ruimte die ik mezelf de afgelopen jaren te weinig heb gegeven. Ruimte om te ontdekken wat ik écht wil, zonder dat er direct een plan, een doelstelling of een agenda aan vast hoeft te zitten.
Ik heb geleerd tijdens mijn pelgrimstocht over de S:t Olavsleden dat je niet altijd hoeft te weten waar je uitkomt. Soms is het voldoende om de volgende stap te zetten en te zien wat die je brengt. Onderweg ontmoet je mensen, ontstaan er gesprekken en kom je op plekken die je vooraf nooit had bedacht. Misschien werkt het in deze nieuwe fase van mijn leven net zo.
Eerst maar eens wennen
Voorlopig hoef ik niet alles in te vullen. Ik hoef geen nieuwe agenda te maken om de lege ruimte op te vullen. Ik hoef niet meteen te weten wat de komende jaren gaan brengen. Eerst maar eens wennen aan de stilte, de rust en het niet meer moeten.
Dat klinkt eenvoudig, maar voor iemand die jarenlang gewend is geweest om vooruit te denken en verantwoordelijkheid te dragen, is dat best een opgave. Het vraagt geduld, ook met mezelf. En misschien vooral de bereidheid om niet iedere lege plek direct op te vullen. Ik mag de tijd nemen. Ik mag zoeken. Ik mag iets proberen en ook weer besluiten dat het niet bij me past. En wie weet dient zich vanzelf iets aan waarvan ik denk: ja, dit is het. Dit wil ik graag doen. Tot die tijd probeer ik vooral te genieten van wat er nu is. Van de vrijheid, de ruimte en de kleine dingen waarvoor ik vroeger misscien niet altijd de tijd nam.
Niet omdat ik niets meer wil doen, maar omdat ik bewuster wil kiezen waar ik mijn tijd en energie aan besteed.
Niet opnieuw beginnen, wel anders verder.
Dat is geen eindpunt, maar het begin van een nieuwe fase. Een fase waarin ik niet meer alles hoef te dragen, maar wel iets wil blijven betekenen. En misschien begint dat wel gewoon in de hangmat, met een boek en de tijd om even helemaal niets te hoeven.
Ontdek meer van Een Pad Naar Binnen: Mijn Pelgrimstocht op de S:t Olavsleden
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.