Een Pad Naar Binnen: Mijn Pelgrimstocht op de S:t Olavsleden

Viereneenhalve maand.
Zo lang is het geleden dat ik viel tijdens de Coast to Coast. Viereneenhalve maand waarin mijn wereld kleiner werd. Minder kilometers, minder buiten, meer wachten. Luisteren naar mijn lichaam, maar ook omgaan met het gemis. Want wandelen is voor mij nooit alleen bewegen geweest. Het is ruimte maken. In mijn hoofd, in mijn lijf, in mijn leven.

Vandaag was het zover.
15,9 kilometer. Met een licht rugzakje van nog geen vijf kilo. En wat voelde dat goed.

Gewoon weer lopen. Stap na stap.
In mijn rugzak niet veel meer dan een thermosfles met heet water, een zakje chocomelk, wat noedels en een extra jas. De eenvoud van het onderweg zijn raakte me diep. Alsof mijn lichaam zich herinnerde: dit is wat we doen.

Ongeveer halverwege vond ik een bankje. Bevroren.
Zitlap erop, rugzak naast me. Even zitten. Kijken. Ademen. De stilte laten binnenkomen. Dat soort momenten waarop niets hoeft, en alles klopt.

Onderweg vraag ik me dan af:
Zullen andere dit herkenen, dat wandelen je helpt om weer te landen?
Dat je pas echt voelt hoe belangrijk het voor je is, als het er een tijd niet is geweest?

Was het pijnvrij? Nee.
Die eerlijkheid hoort erbij. Maar het geluksgevoel van weer kunnen wandelen, na 4,5 maand redelijk stilzitten, was groter dan de pijn. Vandaag won het plezier. Niet omdat het lichaam perfect meewerkte, maar omdat het hart voorop liep.

Misschien zijn er lezers die dit herkennen.
Hoe ga jij om met grenzen, met pijn of met opnieuw beginnen?
Luister je streng naar je lichaam, of laat je soms ook het verlangen de richting bepalen?

Deze wandeling voelde als een keerpunt.
Niet groots of spectaculair, maar betekenisvol. Een bevestiging dat ik weer op weg ben. Naar meer kilometers, meer vertrouwen, meer dagen buiten.

Over zeven weken start de Walk of Wisdom.
Nog zeven weken, en dan ben ik een week onderweg. Met mijn rugzak, mijn stappen, mijn gedachten. Het vooruitzicht alleen al doet me glimlachen. Zeker na vandaag.

Tot slot bleef er één gevoel hangen: dankbaarheid.
Dankbaar dat het weer kan. Dat ik weer mag lopen. Dat ik weer onderweg ben.

En nu ben ik benieuwd naar jou:
wat betekent wandelen voor jou?
Is het ontspanning, verwerking, vrijheid… of iets wat moeilijk in woorden te vangen is?
En hoe ga jij om met periodes waarin dat even niet lukt?

Ik lees je ervaringen graag.
Want onderweg zijn doen we allemaal op onze eigen manier.

En zo maar ineens zijn er alweer zes weken voorbij sinds de vorige blog.
Het jaar is voorbijgetrokken in een snelheid die haast niet bij te houden was. Soms leek het alsof de dagen zichzelf vooruit duwden, terwijl ik probeerde bij te blijven. Pas als je even stilstaat, merk je hoeveel er eigenlijk is gebeurd.

Mijn boek zag het licht. Iets wat begon als een persoonlijke reis kreeg een plek op papier en vond zijn weg naar lezers. Al snel diende zich een herdruk aan, en zelfs een Engelse versie. Dat blijft bijzonder: woorden die ooit onderweg zijn ontstaan, nu zelf op reis gaan.

Ik mocht terug naar de S:t Olavsleden. Opnieuw lopen over een vertrouwde route maar andere paden en nooit hetzelfde. Elke stap, elk landschap, elke ontmoeting brengt weer iets nieuws. Daarnaast was er veel ruimte om te lopen en te reizen met Olav, de camper. Het noorden bleef trekken, zoals het altijd doet: rust, ruimte en ritme.

Het jaar kende ook een kleine hick-up. De Coast to Coast Walk liep anders dan gepland. Maar zoals dat zo vaak gaat onderweg: waar de ene deur dichtgaat, gaat een andere open. Soms moet je even stilstaan om te zien waar het pad zich opnieuw aandient.

Voor komend jaar zijn er plannen en ideeën genoeg. Een derde druk van het boek dient zich aan, iets waar ik met verwondering naar kijk. Er staat veel wandelen op het programma, met in april de uitdaging van de Walk of Wisdom. Kan ik dan weer deze afstand lopen? Een route die niet alleen om kilometers draait, maar vooral om aandacht.

Ook lonkt het noorden weer. Terug op reis, dit keer met Olav, om daar een aantal weken rond te trekken. Geen strak plan, wel vertrouwen dat het zich onderweg zal ontvouwen.

Het nieuwe jaar zal ongetwijfeld zijn eigen dingen brengen. Momenten van genieten en ontmoeten. Stilte en beweging. Misschien een traan, zeker een glimlach. En vooral: blijven lopen. Stap voor stap, in het tempo dat past.

Dankbaar voor wat was. Nieuwsgierig naar wat komt.

Geniet van 2026.

Ken je dat? Dat je eindelijk eens een moment voor jezelf neemt en dan ineens denkt… tja, hoe zat het ook alweer met die goede voornemens?

Nou, zo’n moment had ik deze week. Ik ben lekker met Olav (de camper) op pad, samen op avontuur. Nieuwe plekken ontdekken, maar ook een vleugje nostalgie hoort erbij. Dus ging ik richting Vogelsang in Duitsland, een plek waar ik in mijn diensttijd een paar keer op oefening ben geweest.

En daar zit je dan, te genieten van het uitzicht, (nep)kaars aan, een goed boek erbij, en tussen de bladzijden door wat mijmeren, relativeren, nadenken… Tot ineens die gedachte weer opduikt: wat had ik mezelf vorig jaar na de Olavsleden ook alweer aan mijzelf beloofd? Juist ja, niet meer meegaan in de waan van de dag. Meer aan mezelf denken. Leven, in plaats van geleefd worden. Doen wat k leuk vind en me niet laten sturen in van alles en nog wat.

Klinkt prachtig, hè? Maar in de praktijk, zeker als je een eigen bedrijf hebt, is dat nog best een uitdaging. Zo’n bedrijf vraagt aandacht, geeft werk, kost tijd en dat is prima, want het is ook wat ik erg leuk vind. Ik merk dat de waan van de dag zich stiekem weer een weg naar binnen wringt. De agenda vult zich, ook buiten werktijd. Avonden en weekenden staan vol afspraken waar ik niet altijd zelf om gevraagd heb. Er zijn weer “verplichtingen” bijgekomen. En de dingen die ik écht wil doen, schuiven langzaam naar de achtergrond. Natuurlijk zijn er zaken die “moeten”, maar een mooie uitspraak is maak van moeten mogen en de wereld ziet er een stuk mooier uit.

Oké, mijn gebroken voet hielp de laatste tijd ook niet mee. Al is dat eigenlijk geen excuus toch voelt het soms nog steeds zo. Ik mis het wandelen, het buiten zijn, de rust van de natuur. Daar kan ik niets in versnellen. Wachten op herstel en dan weer langzaam trainen.

En zo zat ik daar, op die camperplek, met het besef dat ik me ongemerkt weer heb laten leven. Teruggevallen in oude patronen en eerlijk is eerlijk, dat gaat heel erg makkelijk. Het voelt vertrouwd, maar ook verkeerd. De echte uitdaging zit hem niet in het bedenken van nieuwe plannen of idealen, maar in het vasthouden eraan. Volhouden van veranderingen is bijna topsport.

Een dag later raak ik aan de praat met een stel Nederlanders op dezelfde camperplek, het moet zo zijn. Ook zij zijn er even lekker ertussenuit. Hij was, net als ik, vroeger hier ook geweest tijdens zijn diensttijd en nu ook benieuwd naar de geschiedenis en van wat er van geworden is. De herkenning is er meteen. En dan blijkt dat zij ook nog fanatieke wandelaars zijn en de GR5 gelopen hebben. Vol plannen en inspiratie die onderweg zijn ontstaan, maar eenmaal thuis… hup, terug in de oude gewoontes. Blijkbaar zit dat gewoon in ons mensen. Het vertrouwde voelt makkelijker dan het nieuwe dat we eigenlijk willen vasthouden.

Toch wil ik dat niet laten gebeuren. Dus ik trek de touwtjes weer naar mijzelf toe, stevig genoeg om koers te houden. Terug naar de voornemens: leven zoals ik dat wil en vooral niet vergeten dat aan jezelf denken niet egoïstisch is, maar noodzakelijk.

Een drukke baan? Prima. Daar (een beetje) door geleefd worden hoort erbij. Maar in de uren die overblijven wil ik maximaal doen wat ik zelf wil. Niets meer laten of doen omdat anderen dat vinden.

Gewoon zijn wie ik ben, en leven zoals ik dat wil. Een nieuwe uitdaging om opnieuw aan te gaan. Terug naar twaalf maanden geleden, kijken of het me nu weer lukt.