Wat kan het mooi zijn als je ervoor openstaat. Openstaan voor wat er om je heen gebeurt, voor gesprekken, voor kleine dingen die je misschien eerder niet eens opgevallen zouden zijn. Soms levert dat ineens nieuwe inzichten, contacten of ideeën op. Niet omdat je de wijsheid in pacht hebt, maar gewoon omdat je de ruimte neemt om te kijken, te luisteren en te voelen.
Luisteren naar jezelf. Het klinkt zo eenvoudig, maar dat is het lang niet altijd. Soms is het moeilijk, soms lastig en soms lijkt het zelfs onmogelijk. Tenminste, zo heb ik het lange tijd ervaren. Er was bij mij behoorlijk wat nodig om te ontdekken dat het ook anders kon. Blijkbaar moest ik eerst flink op de rem worden gezet voordat ik echt ging luisteren.
Inmiddels ben ik een nieuw pad ingeslagen. Een pad waarop ik wat vaker naar mezelf luister en vooral probeer te voelen wat goed is. En eerlijk gezegd: dat bevalt me erg goed.
Zelfs mijn horloge lijkt het inmiddels te begrijpen. Hetzelfde horloge waarvan ik altijd riep dat het er helemaal niets van snapte. Opeens laten de metingen zien dat mijn stressniveau daalt en mijn slaapscore omhooggaat. Kijk, daar kan ik dan toch wel om glimlachen.
Blijkbaar helpt het als je wat vaker ontspant, niet voortdurend ‘aan’ staat en jezelf toestaat om gewoon eens een boek te lezen. In plaats van automatisch naar je telefoon of tablet te grijpen. Even geen meldingen, geen berichten en geen eindeloze stroom aan informatie. Gewoon een boek, een beetje rust en tijd voor jezelf.
En juist daar zit voor mij nog wel een uitdaging.
Ik lees regelmatig over de onrust die telefoons en tablets kunnen veroorzaken. Over hoe gemakkelijk we erin verdwalen en hoeveel tijd ongemerkt voorbijgaat. Ik maak daar zelf net zo goed onderdeel van uit. Het is best lastig om dat patroon te doorbreken. Voor je het weet, zit je toch weer te kijken, te scrollen en van het ene bericht naar het andere te gaan.
Daar komt nog iets bij. Ik wil natuurlijk ook graag mijn boek verkopen. En ik merk dat wanneer ik minder actief ben op sociale media, de verkoop ook terugloopt. Dus plaats ik weer een bericht, deel ik iets en kijk ik wat er gebeurt.
Maar daar begint het soms alweer.
Ik ga online om iets te plaatsen en voor ik het weet, ben ik afgedwaald. Nog even dit bekijken, dat bericht lezen en toch nog even verder kijken. En ineens is er zomaar een uur voorbij. Wat heb ik eigenlijk gezien? Wat heeft het me gebracht? Was het allemaal nuttig? Nee, zeker niet.
En dan vraag ik me weleens af: is het dat allemaal waard?
Begrijp me niet verkeerd, ik verkoop mijn boek graag. Ik vind het mooi als mijn verhaal gelezen wordt en als het bij iemand iets losmaakt. Maar tegelijkertijd wil ik niet dat het promoten van mijn boek ervoor zorgt dat ik opnieuw in een patroon terechtkom waar ik juist afstand van probeer te nemen.
Het mag allemaal. Sociale media, een bericht plaatsen, een boek verkopen, een beetje rondkijken. Er is niets mis mee. Als het maar goed voelt en niet ongemerkt weer de overhand krijgt.
Heb ik inmiddels de wijsheid in pacht? Absoluut niet. Ik ben nog volop aan het ontdekken. Aan het zoeken naar een nieuwe balans en naar mijn eigen weg. Waar dat nieuwe pad me uiteindelijk brengt, weet ik niet. Misschien is dat juist wel het mooie ervan.
Wat me wel opvalt, is dat het anders kan. Dat je niet altijd overal bovenop hoeft te zitten. Dat niet iedere minuut gevuld hoeft te worden en dat rust niet iets is wat je pas verdient als alles af is.
Soms is het gewoon genoeg om even niets te doen. Een boek te pakken, naar buiten te gaan of wat voor je uit te kijken.
En misschien is dat wel een van de mooiste inzichten van dit moment: je hoeft niet altijd verder, sneller of meer. Soms kom je juist verder door wat gas terug te nemen.
Niet opnieuw beginnen, wel anders verder.
Ontdek meer van Een Pad Naar Binnen: Mijn Pelgrimstocht op de S:t Olavsleden
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.