Als fanatieke volger van veel wat met langeafstandswandelen te maken heeft, kom ik regelmatig een term tegen: de blues na het wandelen. Veel wandelaars herkennen het. Na een lange tocht van dagen, soms weken, kom je thuis en lijkt er iets te ontbreken.
Tijdens het wandelen gebeurt er namelijk iets bijzonders. Je denkt na. Niet op de manier zoals ik dat vooraf dacht te gaan doen. Voor vertrek had ik nog het idee: ik maak wel een lijstje met onderwerpen waar ik eens rustig over na ga denken. Dingen waar je in het dagelijks leven niet aan toekomt.
Maar zo werkt het niet.
Ik kan je beloven: ik heb over veel dingen nagedacht onderweg, maar niet één van die dingen stond op het bewuste lijstje. Nadenken laat zich niet plannen. Het gebeurt gewoon. De ene dag dwaalt je hoofd naar het ene onderwerp, de volgende dag naar iets totaal anders.
Je denkt na over wat je recent hebt meegemaakt, over dingen van lang geleden, vragen welke je hebt bijvoorbeeld over wat wil ik. Over familie en vrienden die er niet meer zijn, om welke reden dan ook. Soms over mooie herinneringen. Soms over minder mooie momenten.
Als je dagen of zelfs weken onderweg bent, gebeurt dat vanzelf. Stap voor stap komen gedachten boven drijven.
En dan kom je op een gegeven moment weer thuis.
Na een wandeling van meerdere dagen of weken moet je landen. Terug naar de dagelijkse gang van zaken. De hectiek, de agenda, dingen die moeten, plannen die gemaakt worden. Dat is al wennen op zich.
Maar ondertussen werken de gedachten van onderweg nog door. Je merkt dat je er nog steeds over nadenkt. Misschien probeer je dingen beter te begrijpen. Of een plek te geven.
Misschien is dat wel waar over gesproken wordt als er gesproken wordt over de blues na het wandelen.
En nu, weer een jaar later, merk ik iets anders. Het begint weer te kriebelen. Heel sterk zelfs.
Ik ben weer toe aan een nieuwe wandeling. Weer een aantal dagen alleen zijn met mezelf en mijn gedachten. Kijken wat er op mijn pad komt, letterlijk en figuurlijk.
Natuurlijk is er de uitdaging van het pad. De kilometers, het landschap, het onbekende.
Maar misschien nog wel meer is er het verlangen naar eenvoud.
Lopen.
Eten.
Slapen.
En misschien is dat wel de grootste kracht van een lange wandeling:
dat je onderweg ontdekt dat het pad buiten, uiteindelijk ook een pad naar binnen wordt.