kwf

Over moeten en mogen

Henk-Jan

Wanneer is het eigenlijk blogtijd? ⏰ Op tijd, ruim op tijd, of gewoon… wanneer het goed voelt? 🌿

We leggen onszelf vaak zoveel moeten op. We denken dat anderen dat ook van ons verwachten. Maar als je er goed over nadenkt: moet dat echt allemaal? 🤔

De maatschappij waarin we leven lijkt één groot podium van verwachtingen 🎭. We zien om ons heen hoe druk iedereen is, hoe goed ze het doen op werk 💼, hoe mooi hun vakanties zijn ✈️, hoe gezond ze eten 🥗 en hoeveel kilometers ze sporten 🏃‍♂️. Het zijn allemaal beelden, zorgvuldig gekozen of toevallig gevangen, maar ze werken als spiegels 🪞. We kijken erin, vergelijken, en leggen de lat voor onszelf steeds hoger.

Maar wat gebeurt er als we ons voortdurend spiegelen aan anderen? We raken los van onze eigen maatstaf ⚖️. Het eigen ritme en de eigen keuzes verdwijnen naar de achtergrond. We zijn dan niet meer vrij 🕊️, maar gevangenen van een onzichtbare verwachting, die vaak helemaal niet van een ander komt, maar die we zelf hebben overgenomen.

Het eerlijke antwoord is: niets moet. ✋ Als we niet willen, dan hoeft het niet. Steeds vaker hoor ik mensen zeggen dat er te veel moet. Misschien bedoelen ze eigenlijk: we laten ons te veel leiden door wat we denken dat anderen van ons verwachten.

Ook sociale media draagt daaraan bij 📱. Het lijkt soms te schreeuwen dat je aanwezig móet zijn. Dat je moet posten, reageren, zichtbaar blijven 👀. Alsof je anders niet meetelt. Maar de waarheid is: we mógen. 💛 Het is een keuze. Het is pas een plicht als we dat zelf van ons maken.

Tijdens mijn pelgrimstocht over de Olavsleden 🥾 werd dit gevoel van niets moet heel concreet. Elke stap, elke ochtend 🌄, elke beslissing onderweg was volledig van mij. Niemand die iets van me verwachtte, geen klok die me voortduwde 🕰️, geen sociale norm die mijn tempo bepaalde. Het was mijn leven, mijn route, mijn keuzes.

Ik voelde hoe bevrijdend het is om jezelf op de eerste plaats te zetten 💫, om écht te letten op wat je nodig hebt en wat jou goed doet 🌱. Het vraagt moed om los te laten wat “men” vindt dat moet, maar de beloning is groot: rust 😌, overzicht 🧘 en een diepere verbinding met jezelf ❤️.

En tegelijk: er zit ook een mooie kant aan 🌟. Want wanneer we bewust kiezen om te delen, kan het iets goeds opleveren. Voor mij zie ik dat heel concreet: elke keer dat ik een advertentie start voor mijn boek 📚, bestellen mensen sneller. Niet omdat ik moet, maar omdat ik mág kiezen dat te doen.

Misschien is dat de essentie: vrijheid zit niet in niets doen 🚶‍♀️, maar in mogen kiezen ✨. Niet meegaan met wat “de ander” verwacht, maar trouw blijven aan je eigen pad 🛤️. Soms helpt het om iets los te laten 🕊️. Soms helpt het om iets te delen 📣. En soms helpt het zelfs om iets moois verder te brengen 🌍. Zoals mijn verhaal, mijn ervaring, mijn boek.

Let op jezelf 💛. Leef je eigen leven 🌿. Kies je eigen tempo ⏳. Want uiteindelijk is dat wat echt vrij maakt 🕊️.

Wandelen wandelen wandelen

Henk-Jan

Waarom ik wandel (en blijf wandelen)

Ik krijg regelmatig de vraag waarom ik zoveel wandel. “Je komt toch nergens,” wordt er dan gezegd. “Je stopt waar je begint.”

Ik probeer dan vriendelijk te glimlachen (heel soms lukt dat ook echt), want mijn wandelteller staat inmiddels op zo’n 2.000 kilometer dit jaar. En dat zijn stuk voor stuk, oké bijna stuk voor stuk, kilometers die mij ergens hebben gebracht.

Wandelen is voor mij geen doel op zich, het is een manier van leven geworden. Buiten zijn, hoofd leegmaken, gedachten ordenen, nieuwe ideeën laten binnenwaaien. Het is ontspanning, reflectie en soms ook gewoon: een goed excuus om even weg te zijn van telefoon, laptop en het dagelijkse gedoe.

Sinds mijn pelgrimstocht vorig jaar neem ik soms letterlijk de tijd om ergens te gaan zitten en alleen maar te luisteren naar mijn ademhaling. Geen appjes, geen gedachten, geen stress. Alleen adem. En dan, na een paar minuten, sta ik weer op en loop verder. Een klein moment van rust in een wereld vol ruis.

Een paar dagen zonder wandelen en ik voel het meteen: onrust in mijn lijf, een hoofd vol herrie. Misschien is het inmiddels wel een verslaving. Maar dan wel eentje die je helpt om te onthaasten. Geen wandeling is hetzelfde. Soms denk ik: vandaag wordt een grote tocht, en na vijf kilometer ben ik alweer thuis. Andere keren plan ik een klein rondje, en ben ik twintig kilometer later nog steeds onderweg.

Zonder tijdsdruk loop ik vaak toch met een rugzak. Gewoon, voor het geval dat. Wat eten, wat drinken, een regenjas. Je weet maar nooit waar je uitkomt of hoe lang het duurt. Op alles voorbereid, behalve op mijn gedachten. Die springen van hot naar her, tot ze na verloop van tijd vanzelf tot rust komen.

Wandelen is niet alleen maar de ene voet voor de andere zetten. Het is zoveel meer.

Dat heb ik pas echt ontdekt op de S:t Olavsleden.

Nieuwsgierig geworden? In mijn boek vertel ik over die pelgrimstocht, over alles wat ik tegenkwam, onderweg én in mezelf.

Lees het hier: www.stolavsleden.nl/mijn-boek

Weer op de Olavsleden en meteen op de proef gesteld.

Henk-Jan

Inmiddels zijn we alweer vijf dagen terug op de Olavsleden. Het leek een rustige herstart te worden, maar de route had blijkbaar andere plannen met me. Nog voordat we écht begonnen waren, sloeg een zomergriepje toe. Of was het iets anders? Wie zal het zeggen.

Wel kon ik bij aankomst in Vuku iets heel bijzonders doen: het allereerste Engelse exemplaar van mijn boek overhandigen aan Mona. Een prachtig moment, gevolgd door een beroerde nacht. Ziek dus, maar eigenwijs als altijd tóch gaan lopen. Twee dagen hield ik het vol, toen toch maar Mona gebeld met het verzoek ons op te halen.

Als alles meezit, starten we komende dinsdag opnieuw. Dan lopen we in vier dagen naar Trondheim. Niet zoals gepland, mét rustdagen ertussen, maar we komen er. De route wijst en duidt ook dit jaar weer. En hoe.

Wil je volgen hoe het verder gaat? Kijk dan op Polarsteps HenkjanKienhuis of bestel mijn boek om te lezen wat de Olavsleden mij vorig jaar al leerde. Het blijft een bijzondere tocht, telkens weer.

Druk, druk, druk… of toch niet?

Henk-Jan

Wat een onzin eigenlijk, die titel. Wat is druk zijn nou eigenlijk? Geen tijd voor niets of voor niets geen tijd? 🤷‍♂️

Er is genoeg te doen, absoluut. Maar “druk druk druk”? Nee, daar doe ik niet meer aan mee. Vorig jaar nam ik me voor: geen gejakker meer, meer rust, meer balans. 🧘‍♂️

Is dat mislukt? Nee hoor. Ik heb me gewoon even laten verleiden. Terugvallen in oude gewoontes is zo makkelijk. Het voelt dan al snel weer als “druk”. En eerlijk: als ik nu kijk naar wat ik een jaar geleden allemaal deed… geen idee waar ik die tijd vandaan haalde. 😅

Ik merk dat ik juist rustiger wil leven en zo min mogelijk “moet”. Ik doe liever wat ik wil. En dat voelt zó anders. Willen kost minder energie dan moeten. 💡

Dus nee, niet druk. Al waren de afgelopen weken wél gevuld met een paar flinke uitdagingen. Maar ik blijf erbij: druk was het niet. 😎

Camperdroom op wielen 🚐

Al jaren stond hij op mijn verlanglijst: een camper.🚐 En eindelijk… gevonden! Precies zoals ik het wilde. Alles erop en eraan. En ja hij heet Olav (natuurlijk). 😄

We zijn gelijk op pad. Een paar afspraken in Enschede slim gecombineerd met ontspanning. Fiets achterop, camper aan de kant. Het leven is goed. 🚲✨

Ik red me wel dit weekend. Geen haast. Geen stress. Gewoon genieten.

Een vergeten mijlpaal en een nieuw begin 🗺️

Wat ik deze week bijna vergat: 1 juli 2024. De dag dat ik bij de 0-kilometersteen aankwam bij de Nidaros, het einde van de Olavsleden. 💚

En wat wilde ik níet stoppen. Het voelde alsof ik nog weken door had kunnen lopen. Geen zin om te stoppen, geen zin om terug te gaan.

Gelukkig… volgende week mag ik wéér. Vanaf Vuku deze keer, binnendoor terug naar de Nidaros. Ik kan haast niet wachten. De rugzak staat al klaar (nou ja, bijna). 🥾🇳🇴

Voor nu zit ik heerlijk voor de camper, op een fijne camperplek. Glaasje in de hand, glimlach op mijn gezicht. 🧋

Zondag terug. Dan inpakken. Dan, bijna, vertrekken.

Noorwegen, we komen eraan. En we hebben er vreselijk veel zin in! 💙

Het grote aftellen is begonnen

Henk-Jan

Vandaag precies een jaar geleden kwam ik aan bij het Auskin Creative Center in Vuku, midden in mijn reis over de S:t Olavsleden.

Een bijzondere plek, gerund door een bijzondere vrouw: Mona. 🌿✨

Op zoek naar rust? Precies een jaar geleden vond ik stilte en balans bij Auskin Creative Center, langs de S:t Olavsleden. Nu, een jaar later, keer ik terug. Opnieuw wandelen, opnieuw vinden wat ik onderweg even kwijt was. Een reis naar eenvoud, rust en nieuwe inzichten. Het aftellen is begonnen.

Het was daar, op die plek, dat ik na jaren voor het eerst rust en stilte in mijn hoofd ervaarde. Eindelijk. Geen ruis, geen gejaagd gevoel. Alleen stilte, natuur en ruimte.

Daar nam ik me ook iets voor: nooit meer zo druk te zijn. Nooit meer mezelf op te laten jagen door werk, verwachtingen of mijn eigen onrust. 💭

En toch… hier ben ik weer.

Druk. Te druk. Klachten waarvan ik dacht dat ze verdwenen waren, zijn terug. 😔

Vorige week overviel me ineens de gedachte: waar ging het mis? Waar heb ik het laten gebeuren dat ik weer in die oude gewoontes ben gestapt?

Ik weet het antwoord eigenlijk wel. Het leven. Ondernemen. Verwachtingen. Dingen die moeten. Maar vooral ook: dingen die ik mezelf opleg.

En ja, ondernemer zijn brengt druk met zich mee. Maar die extra druk, die laag erbovenop… die maak ik toch echt zelf.

Gelukkig mag ik binnenkort weer terug naar de plek waar het vorig jaar begon. Over 2 weken stap ik opnieuw op de S:t Olavsleden. Weer op pad. Weer op zoek naar rust, ruimte en eenvoud. En het mooiste: ik mag starten op dezelfde plek als waar ik een jaar gelden vandaag aan kwam, Auskin Creative Center. Hoe mooi is dat? 🙏

En dit keer niet alleen. Samen. Twee paar voeten over oude pelgrimspaden, nieuwe gesprekken, andere inzichten. 👫🥾

Het voelt als een tweede kans. Niet alleen een reis over een pad, maar vooral een reis terug naar mezelf.

Het grote aftellen is begonnen.

En ik kan niet wachten.

Een week die raakt

Henk-Jan

Afgelopen week stond in het teken van de Alpe d’HuZes. Lopend omhoog, 14 kilometer lang, met stijgingspercentages van 9 tot 11 procent ⛰️🥵. Pittig, ja. Maar wat me het meest raakte, zat niet in de klim.

Het waren de verhalen 💬.

Bij elke bocht, bij elke kaars 🕯️ langs de weg, bij een spandoek of een kort moment van rust, daar ontstonden ontmoetingen. Kleine gesprekjes, bijna achteloos begonnen, groeiden uit tot delen van diepe emoties 💔. Verhalen over verlies, rouw, hoop. Over vaders, moeders, vrienden, partners 👨‍👩‍👧‍👦. Over waarom mensen deze berg beklimmen, niet alleen met hun benen, maar vooral met hun hart ❤️.

Het is bijzonder, misschien zelfs vreemd, hoe natuurlijk het daar voelt om je kwetsbaar op te stellen. Om zomaar met een vreemde te praten over verdriet dat je meestal diep wegstopt 😔. In de gewone wereld gebeurt dat zelden. Maar op een plek als deze, net als op de S:t Olavsleden 🚶‍♂️🛤️, lijkt het delen van verdriet, en luisteren naar elkaar, opeens de normaalste zaak van de wereld.

Ik sprak mensen die rouwden om geliefden die de strijd tegen kanker verloren 🎗️. Mensen die nu nog strijden. En mensen die zélf ziek zijn, maar tóch de berg opgaan omdat opgeven geen optie is 💪. Tranen, omhelzingen 🤗, een hand op je schouder: zomaar, vanzelf, zonder dat er veel woorden nodig zijn.

Het ontroert me telkens weer dat dit kan 🥹. Dat er op zulke momenten ruimte is voor oprechte verbinding 🤝. En het maakt me weemoedig, want waarom lukt dat niet gewoon vaker, buiten zulke contexten? 🫤

Misschien ben ik er gevoeliger voor geworden sinds mijn tocht over de S:t Olavsleden. Misschien zie ik het nu scherper. Maar wat ik wéét, is dat deze momenten van echt contact het meest waardevol zijn 🌟.

Wil je meer lezen over mijn tocht? Mijn boek is via deze site te bestellen 📖.

Vanaf volgende maand ook verkrijgbaar in het Engels 🇬🇧.