Viereneenhalve maand.
Zo lang is het geleden dat ik viel tijdens de Coast to Coast. Viereneenhalve maand waarin mijn wereld kleiner werd. Minder kilometers, minder buiten, meer wachten. Luisteren naar mijn lichaam, maar ook omgaan met het gemis. Want wandelen is voor mij nooit alleen bewegen geweest. Het is ruimte maken. In mijn hoofd, in mijn lijf, in mijn leven.
Vandaag was het zover.
15,9 kilometer. Met een licht rugzakje van nog geen vijf kilo. En wat voelde dat goed.
Gewoon weer lopen. Stap na stap.
In mijn rugzak niet veel meer dan een thermosfles met heet water, een zakje chocomelk, wat noedels en een extra jas. De eenvoud van het onderweg zijn raakte me diep. Alsof mijn lichaam zich herinnerde: dit is wat we doen.
Ongeveer halverwege vond ik een bankje. Bevroren.
Zitlap erop, rugzak naast me. Even zitten. Kijken. Ademen. De stilte laten binnenkomen. Dat soort momenten waarop niets hoeft, en alles klopt.
Onderweg vraag ik me dan af:
Zullen andere dit herkenen, dat wandelen je helpt om weer te landen?
Dat je pas echt voelt hoe belangrijk het voor je is, als het er een tijd niet is geweest?
Was het pijnvrij? Nee.
Die eerlijkheid hoort erbij. Maar het geluksgevoel van weer kunnen wandelen, na 4,5 maand redelijk stilzitten, was groter dan de pijn. Vandaag won het plezier. Niet omdat het lichaam perfect meewerkte, maar omdat het hart voorop liep.
Misschien zijn er lezers die dit herkennen.
Hoe ga jij om met grenzen, met pijn of met opnieuw beginnen?
Luister je streng naar je lichaam, of laat je soms ook het verlangen de richting bepalen?
Deze wandeling voelde als een keerpunt.
Niet groots of spectaculair, maar betekenisvol. Een bevestiging dat ik weer op weg ben. Naar meer kilometers, meer vertrouwen, meer dagen buiten.
Over zeven weken start de Walk of Wisdom.
Nog zeven weken, en dan ben ik een week onderweg. Met mijn rugzak, mijn stappen, mijn gedachten. Het vooruitzicht alleen al doet me glimlachen. Zeker na vandaag.
Tot slot bleef er één gevoel hangen: dankbaarheid.
Dankbaar dat het weer kan. Dat ik weer mag lopen. Dat ik weer onderweg ben.
En nu ben ik benieuwd naar jou:
wat betekent wandelen voor jou?
Is het ontspanning, verwerking, vrijheid… of iets wat moeilijk in woorden te vangen is?
En hoe ga jij om met periodes waarin dat even niet lukt?
Ik lees je ervaringen graag.
Want onderweg zijn doen we allemaal op onze eigen manier.