Soms voel je het ineens weer.
Dat stille, maar niet te negeren verlangen. De roep van de weg.
Het is alweer even geleden dat ik hier schreef, maar ondertussen ben ik volop in training voor de Walk of Wisdom. Half april hoop ik te starten. Ik zeg bewust hoop, want mijn lijf bepaalt het tempo. De blessure die ik vorig jaar opliep tijdens de Coast to Coast herinnert me er dagelijks aan dat niets vanzelfsprekend is. Een avulsiefractuur vraagt geduld. Vertragen. Luisteren.
Misschien is dat wel precies waar deze tocht al begint.
Wat me trekt, is niet alleen de route. Het is het alleen onderweg zijn.
Geen agenda. Geen vergaderingen. Geen telefoon die mijn aandacht opeist. Alleen het ritme van mijn voetstappen. De ademhaling die rustiger wordt naarmate de kilometers verstrijken. De eenvoud van opstaan, inpakken, lopen, eten, slapen.
In het dagelijks leven, met een eigen bedrijf, is er altijd beweging. Ideeën, groei, verantwoordelijkheid. En daar haal ik nog steeds heel veel energie uit. Maar tussen al die dynamiek sluipt ongemerkt de hectiek naar binnen. Voor je het weet sta je weer voortdurend ‘aan’.
Juist daarom verlang ik naar de WoW.
Naar de start in de Stevenskerk. Een plek waar stilte bijna tastbaar is. Daar begint de ronde. Geen wedstrijd. Geen prestatiedruk. Alleen een cirkel van stappen, gedachten en ontmoetingen, met anderen, maar vooral met mezelf.
Ik verlang naar de ochtenden in het zachte licht.
Naar het moment waarop de wereld nog stil is en ik mijn rugzak omsla. Naar het gevoel dat alles wat ik nodig heb, op mijn rug zit. Of ik ga kamperen of kies voor een lichtere bepakking met af en toe een bed & breakfast, weet ik nog niet. Dat hangt af van mijn herstel. Maar diep vanbinnen hoop ik op die eenvoud van tent, matje en kookbrander. Terug naar de basis.
Het gebied is deels bekend. Stukken overlappen met het Pieterpad. Maar geen enkele tocht is hetzelfde. Omdat ik niet dezelfde ben als toen. Iedere stap brengt iets nieuws. Iedere kilometer schuurt iets los.
Wat ik zoek?
Rust. Ruimte. Stilte.
Ruimte om los te komen van de dagelijkse hectiek.
Rust om mijn gedachten weer te ordenen.
En vooral: de ruimte om mezelf opnieuw te ontmoeten.
Nog acht weken. Acht weken van trainen, herstellen en aftellen.
De drang om weer alleen op pad te gaan groeit met de dag.
De weg wacht.
En ik kan bijna niet wachten om te gaan. 🌿