En zo maar ineens zijn er alweer zes weken voorbij sinds de vorige blog.
Het jaar is voorbijgetrokken in een snelheid die haast niet bij te houden was. Soms leek het alsof de dagen zichzelf vooruit duwden, terwijl ik probeerde bij te blijven. Pas als je even stilstaat, merk je hoeveel er eigenlijk is gebeurd.
Mijn boek zag het licht. Iets wat begon als een persoonlijke reis kreeg een plek op papier en vond zijn weg naar lezers. Al snel diende zich een herdruk aan, en zelfs een Engelse versie. Dat blijft bijzonder: woorden die ooit onderweg zijn ontstaan, nu zelf op reis gaan.
Ik mocht terug naar de S:t Olavsleden. Opnieuw lopen over een vertrouwde route maar andere paden en nooit hetzelfde. Elke stap, elk landschap, elke ontmoeting brengt weer iets nieuws. Daarnaast was er veel ruimte om te lopen en te reizen met Olav, de camper. Het noorden bleef trekken, zoals het altijd doet: rust, ruimte en ritme.
Het jaar kende ook een kleine hick-up. De Coast to Coast Walk liep anders dan gepland. Maar zoals dat zo vaak gaat onderweg: waar de ene deur dichtgaat, gaat een andere open. Soms moet je even stilstaan om te zien waar het pad zich opnieuw aandient.
Voor komend jaar zijn er plannen en ideeën genoeg. Een derde druk van het boek dient zich aan, iets waar ik met verwondering naar kijk. Er staat veel wandelen op het programma, met in april de uitdaging van de Walk of Wisdom. Kan ik dan weer deze afstand lopen? Een route die niet alleen om kilometers draait, maar vooral om aandacht.
Ook lonkt het noorden weer. Terug op reis, dit keer met Olav, om daar een aantal weken rond te trekken. Geen strak plan, wel vertrouwen dat het zich onderweg zal ontvouwen.
Het nieuwe jaar zal ongetwijfeld zijn eigen dingen brengen. Momenten van genieten en ontmoeten. Stilte en beweging. Misschien een traan, zeker een glimlach. En vooral: blijven lopen. Stap voor stap, in het tempo dat past.
Dankbaar voor wat was. Nieuwsgierig naar wat komt.
Geniet van 2026.